tag:blogger.com,1999:blog-67750257817376781192011-08-03T00:18:02.440-07:00แม่จ๋าหนูหิวข้าวแล้ว..วrukmonghttp://www.blogger.com/profile/18398898622543723479noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-6775025781737678119.post-80172137314033653302009-08-17T23:55:00.000-07:002009-08-19T23:51:01.582-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_RG8oHf9WfeY/SopP7v0r_NI/AAAAAAAAAOk/CYTmnvBFN3Q/s400/P1010700.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_RG8oHf9WfeY/SopP7v0r_NI/AAAAAAAAAOk/CYTmnvBFN3Q/s400/P1010700.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family: webdings;">ชื่อ : สาคร จรแจ้งจันทร์(โหม่ง)</span><br /><span style="font-family: webdings;">ว/ด/ป เกิด : 16 กันยายน 2519 ปัจจุบันอายุ 33 ปี</span><br /><span style="font-family: webdings;">สถานภาพสมรถ : โสด....</span><span style="font-family: webdings;">มีพี่น้อง 10 คนเสียชีวิตแล้ว 2 คนเหลือ 8 คนเป็นบุตรคนที่ 5</span><br /><span style="font-family: webdings;">ที่อยู่ปัจจุบัน : 55 ม.5 ต.บางกะเจ้า อ.พระประแดง จ.สมุทรปราการ 10130 โทร. 081-9191392</span><br /><span style="font-family: webdings;">สภาพความพิการ: สมองไม่ดี ตาซ้่ายพร่ามัว ขา แขน ด้านขวา่ไม่สามารถควบคุมได้เนื่องมาจากการ ผ่าตัดโรคเนื้องอกในสมองขั้นสุดท้าย ถึงจะผ่าตัดแล้วแต่จะำไม่ดีไปกว่านี้เพราะตอนไป รพ.โคม่ามาก ๆ</span><br /><span style="font-family: webdings;"> ความต้องการที่มา้เรียน : ต้องการมีความรู้เพิ่มเพื่อนนำมาประกอบอาชีพในชีวิตประจำวัน</span><br /><span style="font-family: webdings;">คติประจำใจ : อตาหิ อตโนนาโถ (ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน)</span><br /><span style="font-family: webdings;">เวลาที่ท้อแท้มักสอนตัวเองว่า : ให้ดูหมาเวลาที่มันเหลือสองขามันยังพยายามคลานไปได้</span><br /><span style="font-family: webdings;"> เราคนสัตว์ประเสริฐ 2 ขายังครบแค่เอียงหน่อย ๆ ทำไม่ได้เดินไม่ได้อายหมาจริง ๆ</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: webdings;"> ประวัติส่วนตัว</span><br /></div><span style="font-family: webdings;"> เป็นคนพระประแดงโดยกำเนิด ครอบครัวยากจน พ่อกินเหล้าเล่นไพ่เป็นหนี้เยอะมากแต่เมื่อมีลูกคนแรกจึงเข้าทำงานที่ บริษัทสามทหารหรือ ปตท.ปัจจุบัน เพราะฉะนั้นลูกต้องทำงานหนักกว่าคนทั่วไป พ่อเสียชีวิตตอนโหม่งอายุ 10 ปี แม่ยังทำงานหนักจนสามารถใช้หนี้ได้หมดและส่งลูกเรียนจบปริญญาตรีทุกคนโหม่งป่วยหนักตอนอายุ 15 ปีพอดี หมอบอกว่าเป็นเนื้องอกในสมองขั้นสุดท้ายไม่สามารถรักษาให้หายได้แม้จะผ่าตัดก็มีโอกาสรอด 50%เท่านั้น หลังจากผ่าตัดมาแล้ว หน้าสั่น นำ้ลายไหล ขาดสติเหมือนเด็กปัญญาอ่อนทั่วไป แม่จึงต้องพากลับไปตายบ้านเพราะสู้ค่ารักษาไม่ไหว เมื่ออยู่บ้านเดินไม่ได้ ปวดฉี่เลยคลานไปห้องน้ำคนเดียวตกไปข้างห้องน้ำเส้นประสาทพลิก หน้าไม่สั่น น้ำลายไม่ยืด เริ่มมีสติ คิดได้ จึงพยายามเดินด้วยตัวเอง ไปตรวจโรคที่ รพ. ด้วยตัวเอง ฝึกยืนฝึกเดิน ต่อมาไปเรียนที่มหาไถ่ พัืทยา ได้ฝึกยกน้ำหนักกับพี่ ๆ คนพิการหลายคนร่างกายจึงแข็งแรงขึ้น แต่เลือดไม่ปรกติจึงลาออกมา เมื่ออยู่กรุงเทพตัดสินใจเข้าเรียนที่ ม.ราม เรียน 8 ปีจึงจบนับว่าแย่มากสำหรับคนทั่วไปแต่สำหรับโหม่งที่เป็นคนพิการจัดว่าดีเพราะร่างกายดีขึ้น เขียนอ่านดีขึ้นแต่ยังต้องใช้สองมือเหมือนเดิม ปัจจุบันมาเรียนคอมพิวเตอร์ทที่ TK ปาร์คมีเพื่อนๆคนพิการให้ความช่วยเหลือในการเรียนเพราะสมองไม่ค่อยดี ดีใจมาก</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6775025781737678119-8017213731403365330?l=mongblogcamp.blogspot.com' alt='' /></div>rukmonghttp://www.blogger.com/profile/18398898622543723479noreply@blogger.com2